ПЛОШЧА — ГЭТА ПАДТРЫМКА БОЛЬШАCЦI PDF Печать E-mail
17.10.2010 17:44

Milinkevich_142Пасля інтэрв’ю Аляксандр Мілінкевіч прызнаўся мне, што кепска спіць начамі, бо думае пра тое, як будуць развівацца падзеі на Плошчы пасля 19 снежня. Рызыкну сцвярджаць, што не так шмат у беларускай палітыцы людзей, якія жывуць не толькі сённяшнім днём і не толькі сваімі інтарэсамі. Мілінкевіч — стратэг, стаер, і, магчыма, таму ён вылучаецца на фоне многіх беларускіх палітыкаў, што практыкуюць выключна бег на кароткія дыстанцыі.

«У жорстка аўтарытарнай краіне зрабіць каляровую рэвалюцыю немагчыма»

Цыганкоў: У адрозненне ад многіх іншых герояў маёй рубрыкі, мяркую, тут нам няма неабходнасці пачынаць з вашай біяграфіі, бо пра яе вы ўжо распавядалі ў шматлікіх інтэрв’ю. Таму думаю, што мы засяродзімся на апошніх 4 гадах.

Нярэдка вам (дарэчы ці не вельмі) узгадваюць падзеі выбараў 2006 года. І канкрэтна дзень галасавання 19 сакавіка, і пазней, падчас Плошчы. Пытаюцца, чаму вы 19 сакавіка не павялі людзей на нейкія больш рашучыя дзеянні?

Мілінкевіч: Перш за ўсё — я цвёрды прыхільнік мірных акцый. І тады і сёння я лічу, што калі па віне палітыкаў праліваецца кроў і гінуць людзі — гэта велізарная трагедыя. Я — вернік, і для мяне жыццё чалавека не мае цаны.

Плошча павінна мець падтрымку большасці грамадства. І тое, што мы запрапанавалі людзям пасля першага вечара пратэсту вярнуцца назаўтра ізноў са сваімі сябрамі, з новымі сіламі — не лічу памылкай.

Увогуле сёння я цалкам перакананы, што ў краіне, жорстка аўтарытарнай як наша, у краіне, дзе ў грамадстве пануе страх, зрабіць каляровую рэвалюцыю немагчыма. Бо Сербія, Украіна, Грузія — гэта не былі дыктатуры, гэта былі кепскія дэмакратыі. Ва Украіне, калі выходзілі на Майдан — там ніхто не баяўся, там міліцыя іх апякала, кіеўскія ўлады дапамагалі ім гукаўзмацненне паставіць.

Я скажу і пра Плошчу, якая можа быць на гэтых выбарах. Нельга дапусціць, каб яна была радыкальнай.

Цыганкоў: Ці можна сказаць, што з-за пераканання ў тым, што каляровая рэвалюцыя немагчыма, вы прыйшлі да пазіцыі аб неабходнасці дыялога з уладай? Як вы цяпер ставіцеся да гэтай ідэі, ці ўсё там было правільна?

Мілінкевіч: Я і сёння лічу, што дыялог з аўтарытарнай уладай патрэбны. Што палепшылася ў Беларусі за гады самаізаляцыі? Больш палітвязняў, рэпрэсій, хлусні, страху, эканоміка была на мяжы страты суверэнітэту. Калі ўлада ў стане выбару, то з дапамогай дыялога можна ўплываць, паказваючы, што дэмакратызацыя на карысць — у тым ліку той частцы ўлады, якая выступае за рэформы. Некаторыя кажуць — дыялог не даў вынікаў. Але я адкажу, што ён даў тую магчымасць, што Беларусь зараз мае шанцы на геапалітычны выбар. Тое, што Лукашэнка паводзіць сябе адносна незалежна — гэта таксама вынік дыялога. Калі б не дыялог, мы былі б ужо ў значнай ступені інкарпараваныя ў Расiю.

Але я заўсёды казаў, чаго не хапае дыялогу. Яму патрэбна «дарожная мапа» — канкрэтны, падпісаны план рэформаў з боку Беларусі і план дапамогі з боку Захаду.

«Для мяне не мае сэнсу ісці васемнаццатым кандыдатам»

Цыганкоў: Мяркую, усё ж самае галоўнае пытанне нашага інтэрв’ю, прынамсі, для мяне — чаму вы адмовіліся ўдзельнічаць у гэтых выбарах? Апошнія сацыялагічныя апытанні паказалі, што ў вас самы вялікі рэйтынг — 12 працэнтаў. Інфармацыйная вайна расiйскіх СМІ нараджае пэўнае натхненне ў апазіцыйных палітыкаў. Расце еўрапейская арыентацыя беларусаў. Усе гэтыя фактары ці не прымушаюць вас шкадаваць пра сваё рашэнне?

Мілінкевіч: Я не пайшоў на выбары не ад таго, што я ў адчаі ці збіраюся сыходзіць з палітыкі. На гэтых выбарах, якія Лукашэнка робіць чыста тэхнічнымі, ён проста сам сябе прызначыць. Дамагчыся электаральнай перамогі зараз немагчыма.

Таму я стаўлю сабе стратэгію больш доўгатэрміновую, бо гэтымі выбарамі толькі пачынаецца сапраўдная барацьба за Беларусь. Я спадзяюся, што ў найбліжэйшыя гады шмат у чым вырашыцца цывілізацыйны лёс Беларусі. Я рыхтуюся да першых дэмакратычных выбараў пасля Лукашэнкі. Там трэба будзе перамагаць, і гэта будзе самае галоўнае змаганне.

Цыганкоў: То ёсць вы адразу ставіце крыж на гэтай кампаніі, што ідзе цяпер? Кандыдаты працуюць, тысячы людзей збіраюць подпісы, а вы ім кажаце, што нічога не будзе?

Мілінкевіч: Гэта вельмі важна, што людзі ўдзельнічаюць у выбарах. Я і сёння быў на пікеце, і заўтра, я свой палітычны патэнцыял выкарыстоўваю ў гэтай кампаніі. Адзінае, я лічу, што для мяне не мае сэнсу ісці 18-м кандыдатам і змагацца са сваімі партнёрамі па апазіцыі, хто набярэ больш працэнтаў: тры ці паўтара. Для маёй стратэгіі сённяшні працэнт Ярмошынай не важны. Хай з’яўляюцца новыя твары ў беларускай палітыцы, гэта карысна. Але — немагчыма перамагчы ў выбарах, якіх няма, дзе не падлічваюцца галасы.

Цыганкоў: Але ж вы рыхтаваліся ісці на выбары. У лістападзе 2009-га вы правялі Еўрапейскі форум, потым была створана кааліцыя Беларускі Незалежніцкі блок, на думку многіх, «пад вас». Потым у гатэлі «Еўропа» вы аб’яўляеце пра свой намер ісці на прэзідэнцкія выбары. І раптам — такое рашэнне. Чаму б вам не сказаць шчыра, што вас падвялі партнёры па блоку, тая ж Беларуская Хрысціянская дэмакратыя, якія вырашылі, што будуць працаваць не на вас, а на свайго кандыдата Рымашэўскага?

Мілінкевіч: Адна з прычын майго няўдзелу — сапраўды ў тым, што мне не ўдалося аб’яднаць усе палітычныя сілы, што стаяць на пазіцыях свабоды, незалежнасці, беларускага адраджэння, еўрапейскага шляху развіцця. Гісторыя зробіць свой вырак, хто ў гэтым вінаваты, але быў страчаны велізарны шанец, каб ужо на гэтых выбарах прадэманстраваць, што беларуская нацыянальная дэмакратыя можа працаваць разам, што яе лідэры — адказныя палітыкі. Я веру, што гэтыя выбары стануць пэўным урокам для многіх дэмакратаў.

Цыганкоў: А да якога кандыдата пяройдзе ваш электарат? Вось гэтыя 12 працэнтаў, за каго яны будуць галасаваць? Кандыдат з якімі якасцямі забярэ іх сабе?

Мілінкевіч: Мае выбаршчыкі — гэта людзі дэмакратычныя, яны памяркоўныя і любяць Беларусь, разумеюць, што важна мірным шляхам прайсці праз выпрабаванні, што нас чакаюць. Вобраз Мілінкевіча — гэта чалавек, які хоча справядлівасці і свабоды, які выступае за беларускае адраджэнне і еўрапейскую будучыню. Але ён не будзе махаць шашкамі, гэта чалавек, які выступае за эвалюцыю. Той, хто будзе бліжэй да гэтых каштоўнасцей, за таго і прагаласуе «мой» электарат.

«Ісці ў Еўропу праз Маскву немагчыма»

Цыганкоў: Вы казалі, што сёння ў беларускай апазіцыі сфармаваліся два блокі з рознай геапалітычнай арыентацыяй. Але ці вы сапраўды лічыце, што, напрыклад, Саннікава, Някляева ці Раманчука можна назваць прарасійскімі кандыдатамі?

Мілінкевіч: Я не аматар развешваць ярлыкі. Але лічу, што нават адзін лозунг можа прадэманстраваць шмат чаго. Напрыклад, Уладзімiр Някляеў кажа, што ён за інтэграцыю з Расіяй і за партнёрства з Еўропай. Я кажу, што я за партнёрства з Расіяй і за інтэграцыю з Еўропай. Гэта велізарная розніца, гэта выбар шляху развіцця. Пасля інтэграцыі з Расіяй шанец на еўраінтэграцыю, на жыццё па еўрапейскіх стандартах робіцца для нас недасягальна далёкім. Вяртацца ў еўрапейскую сям’ю праз Маскву не атрымаецца.

Тое, што сёння Расія спрабуе замяніць Лукашэнку на іншага чалавека — гэта яшчэ не значыць, што мы стратэгічна можам мець аднолькавыя інтарэсы. Тактычна — можам, стратэгічна — не. У Расiі свае стратэгічныя інтарэсы, у Беларусі — свае. Расія хацела б пакінуць нас у зоне свайго дамінуючага ўплыву, яна хоча захавацца як цэнтр аб’яднання постсавецкіх рэспублік і быць раўнапраўным канкурэнтам Еўрасаюзу. Ці трэба нам супрацьстаяць Еўрасаюзу, мы мусім быць у цесным партнёрстве, а ў перспектыве і сябрам Еўрасаюза. Беларускія палітыкі павінны перш за ўсё адстойваць беларускія інтарэсы.

Цыганкоў: Але ці лічыце вы, што вышэйназваныя мной палітыкі сапраўды прарасійскія? Можа, яны проста выкарыстоўваюць пэўныя лозунгі ў тактычных мэтах, каб атрымаць рэсурсы, з’яўленне ў прэсе? А потым, калі прыйдуць да ўлады, забудуць пра сваіх спонсараў і будуць праводзіць нармальную прабеларускую палітыку?

Мілінкевіч: Я не згодны з такім падыходам. Ёсць розныя мэты ў тых, хто фінансуе палітычныя кампаніі. Гэта пэўны палітычны інфантылізм, або двудушша казаць, што грошы не пахнуць. Ёсць грошы, за якія, калі не выканаеш задання, і галаву адарвуць, а нас краіны пазбавяць. Не любыя сродкі могуць пайсці для дэмакратызацыі Беларусі. Заўсёды трэба думаць: тыя людзі, што цябе падтрымліваюць — ці іх цікавіць тое самае, што і цябе? Я лічу, што тая залежнасць, у якую трапляюць людзі, якія бяруць сродкі ад актыўных гульцоў у вызначэнні беларускага лёсу, павінны задумацца, а што будзе потым. Адказная палітыка не мае права жыць толькі сённяшнім днём.

«Я катэгарычна адмаўляю ідэю, што любы пасля Лукашэнкі будзе лепшы за яго»

Цыганкоў: Цяпер часам з’яўляюцца такія меркаванні, што Лукашэнка ці не меншае зло, чым згуба суверэнітэту. Некаторыя шчырыя патрыятычныя людзі нават заклікаць аб’яднацца вакол улады. Як вы ставіцеся да такой дылемы?

Мілінкевіч: Я катэгарычна адмаўляю ідэю, што любы пасля Лукашэнкі будзе лепшы за яго. Калі прыйдзе чалавек, які будзе абавязаны здаць беларускую эканоміку, прыватызаваць яе на карысць адной дзяржавы — то гэты чалавек будзе горшы за Лукашэнку.

Я цвёрды апанент існуючага рэжыму. Я хачу жыць у незалежнай краіне, у дэмакратыі і свабодзе, але я не жадаю страціць шанец на вяртанне ў еўрапейскую сям’ю. І вось тут існуе няпростая дылема. Не збіраюся аб’яд­ноўвацца вакол улады, але я бачу, што ёсць моманты, дзе можна супрацоўнічаць з уладай дзеля захавання незалежнасці і еўрапейскага выбару, увесь час адстойваючы нашыя нацыянальныя інтарэсы.

Цыганкоў: Вы кажаце: «Калі прыйдзе чалавек, які будзе абавязаны здаць беларускую эканоміку, прыватызаваць яе на карысць адной дзяржавы — то гэты чалавек будзе горшы за Лукашэнку». Вы бачыце такіх людзей сярод сённяшніх кандыдатаў?

Мілінкевіч: Людзей, якія б жадалі гэта зрабіць, напэўна няма. Але людзей, якія, прыйшоўшы да ўлады, будуць вымушаныя гэта рабіць, я бачу. Яны могуць паспрыяць змене ўлады праз прынцып — «чым горш, тым лепей», і могуць пазбавіцца інструментаў, каб абараніць суверэнітэт Беларусі. Калі будзе холадна і голадна, калі будзе вялікі крызіс, рашэнні аб нашым лёсе могуць прымацца не ў Беларусі.

Я нармальна стаўлюся да тых людзей, якія сёння ўдзельнічаюць у выбарах. Але проста хачу запытацца, ці ўсе яны разумеюць тую адказнасць, якую яны бяруць на сябе, калі спрабуюць змагацца выключна з дыктатурай, забываючы пра незалежнасць. Калі гэта будзе незалежнасць, якая будзе звязвацца з інтэграцыяй з Расіяй, то я не бачу перспектыў для нашага суверэнітэту. Я б вельмі хацеў, каб Расія мела тут інтарэс дэмакратыі і нашай незалежнасці. Але цяпер у яе напэўна іншыя інтарэсы на першым месцы.

Цыганкоў: У самым пачатку інтэрв’ю вы сказалі, што не сыходзіце з палітыкі. Мы яшчэ ўбачым кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Мілінкевіча і калі гэта можа быць?

Мілінкевіч: Калі на момант чарговых выбараў (і вельмі верагодна, пазачарговых) я буду запатрабаваным, калі я буду мець высокую пазнавальнасць у грамадстве, калі вакол мяне будуць згодныя аб’яднацца іншыя нацыянальна-дэмакратычныя сілы — вядома, я буду стартаваць. Але калі на той момант будзе іншы чалавек з лепшымі перспектывамі, я стану побач з ім. Галоўная зараз задача — максімальнае яднанне нацыянальна-дэмакратычных сіл. Без гэтага не будзе ў Беларусі дэмакратычнай еўрапейскай будучыні.

Обновлено 31.10.2010 23:01
 

Последние добавления

972.
Ну вот и подняли тарифы ЖКХ. А ведь кое-кто утверждал, что наше прав.....
971.
Вовочка, услышав, как мурлыкает кот, бежит к отцу-автомеханику: — Па.....
ПРОТИВ ДМИТРИЯ ДАШКЕВИЧА ВОЗБУЖДЕНО НОВОЕ УГОЛОВНОЕ ДЕЛО
Лидеру «Молодого фронта» грозит еще один год лишения свободы. .....
«НАДО ОТЫСКАТЬ СПОСОБ РАЗГОВАРИВАТЬ НЕ ЯЗЫКОМ САНКЦИЙ»
Посол Литвы в Беларуси Линас Линкявичюс заявил, что Вильнюс и Минск...
МИД ИЗРАИЛЯ СЛЕДИТ ЗА СИТУАЦИЕЙ С ПРАВАМИ ЧЕЛОВЕКА В БЕЛАРУСИ
Глава отдела Евразии израильского МИД Яаков Ливне 18 июля на пресс-к.....

Самое популярное за месяц

службы мониторинга серверов