TOP

ХРАП НА ХАЛЯЎНАЙ ДЗЯРУЖЦЫ

Некалі ў беларускай хаце меркаю заможнага жыцця была пярына, на якой у ложку звычайна спаў гаспадар з жонкаю. Дзеці туліліся на палках, а старыя дажывалі свой век на печы. Калі прыбіваўся на начлег нейкі бадзяга, то яму ля парога слалі дзяружку. У такой сітуацыі знаходзіцца сёння наш народ.

До 2020 года СНплюс существовала благодаря подписке читателей. Сейчас печать газеты запрещена. Но подписка читателей возможна! Мы не сдаемся и продолжаем работать в интернете. Все материалы бесплатны и доступны каждому. Подписываясь на СНплюс через Патреон (это безопасно!), вы помогаете распространению независимой информации, поддерживаете свободу слова.

Кіраўніцтва Беларусі не хоча прызнаваць, што за васемнаццаць гадоў яму не ўдалося дасягнуць мадэрнізацыі вытворчасці, эфектыўнага гаспадарання як асновы дзяржаўнай незалежнасці і нармальнага дабрабыту людзей, і што без расійскай «дзяружкі» з газу і нафты, падсцеленай з меркантыльнымі мэтамі, мясцовая няўстойлівая эканоміка можа імгненна рухнуць.

Аўтарытарны рэжым загуляўся ў інтэграцыю, краіна поўнасцю залежыць ад «старэйшага брата» як эканамічна, так і палітычна. Акрамя таго, рэаліі такія, што вярхі працуюць толькі на ўтрыманне руля, жывуць без перспектывы на будучыню, адным днём і прывучылі да такіх паводзін электарат. Аналагічная сітуацыя склалася ў Расіі, пра што выдатны эканаміст, акадэмік А. Аганбегян справядліва кажа: «Нулевые годы я оцениваю как потерянное десятилетие. Да, макропоказатели росли, но за счет импорта сырья. Мы практически прекратили все реформы: структурные, институциональные и другие. Богатела прежде всего 20-процентная верхушка общества, а вся страна плыла по течению прибывающего независимо от наших усилий денежного потока. И жила себе без стратегии, без четких целевых установок, без самоанализа и оценки рисков, без взгляда в будущее. От такого беззаботного существования пора отказываться».

Прытым двум народам не трэба забывацца, што расійскія энергарэсурсы згодна падліку спецыялістаў праз 30 гадоў заканчваюцца.

Але аўтакраты ў Беларусі і ў Расіі, якія даўно дарваліся да ўлады, нічога не хочуць мяняць. Ім падабаецца кіраваць і займацца ўласным абагачэннем. А таму яны забяспечваюць сваю захаванасць на нагрэтых «адным месцам» тронах цынічнымі палітычнымі махінацыямі і шантажом, несумленнымі, непразрыстымі выбарамі, татальным замбіраваннем і запалохваннем насельніцтва, высмоктваючы з пальца «вялікія поспехі», апантана шукаючы ўнутры і за межамі «ворагаў», грозячы направа і налева кулакамі.

Узурпатарам вельмі пашанцавала. На фоне беднага мінулага, калі ў сем’ях часам не было кавалка хлеба, сённяшняе больш-менш сытае існаванне здаецца не такім і кепскім. Людзі, якія некалі прайшлі праз жахлівы голад, холад, жыллёвую неўладкаванасць, задаволены. А моладзь наогул не бачыла пустыя прылаўкі і бясконцыя чэргі, яна нават не можа ўявіць былое бедства.

Але, па-першае, наш даволі абмежаваны дабрабыт, калі грошай хапае на сціплы харч і аплату камунальных паслуг, — гэта заслуга не кіраўнікоў Беларусі і Расіі, а багатых радовішчаў нафты і газа, па-другое, чалавек жыве не для таго, каб толькі наесціся. На жаль, у нас людзі не хочуць думаць пра грамадзянскі абавязак перад будучыняй сваіх нашчадкаў, нацыі, суверэннай краіны! Расійскі публіцыст Д. Травін падкрэслівае: «Товарное изобилие помогает элите самой жить припеваючи, а кроме того, держит в повиновении народ, опасающийся, что при смутах и нестабильности могут вернуться времена очередей, талонов на продукты и прочих бедствий советской эпохи».

Гляджу на выбарчую мітусню, якая без толку паглыне шмат народных грошай, і думаю: ну ладна, аўтарытарным «цыркачам» і іхнім памагатым дзецца некуды, трэба наладжваць фальшывае дзейства, каб ратаваць пасады, камфортны дабрабыт, тут — усё зразумела. А якую ролю выконваюць простыя грамадзяне? Яны ж не выбіраюць, толькі «праштампоўваюць», бо ўсе дэпутаты даўно «выбраны», а астатняе — справа тэхнікі, якой выдатна валодае Цэнтрвыбаркам на чале з Л. Ярмошынай і яго падраздзяленні. Пра гатоўнасць гэтага «войска» расказвала сяброўцы па мабільніку ў сталічным аўтобусе № 18 працаўніца нейкай участковай камісіі: «А что выборы? Процесс идет. Есть работа. Это лучше, чем когда ее нет. Как надо, так и сделаем».

Для чаго тады грамадзянам цягнуцца на выбарчыя ўчасткі? Каб, як кажуць у народзе, «сябе паказаць, на людзей паглядзець»? Дык для гэтага ёсць лепшы занятак — пакуль дазваляе надвор’е, выйдзі ў двор, сустрэнься з суседзямі, знаёмымі, на лавачцы пасядзі, пагамані, хоць карысць ад лагоднага сонейка, ад свежага паветра для здароўя будзе.

А можа, тут прычына больш сур’ёзная — нізкі інтэлект у вялікай масы людзей? Ну, нельга ж кожны раз наступаць на старыя граблі і хадзіць з чарговым гузаком на лобе!

Назіраючы за тым, што адбываецца, я ўспамінаю адну мудрую жанчыну. Заможная купчыха Куўшыннікава Алімпіяда Антонаўна, якую бальшавікі загналі ў гардэроб Бранскага тэатра падаваць «особо доверенным лицам» іхнія «польты», не прэтэндавала на ролю прарока, але, нібыта прадчуваючы наш дзень, гаварыла: «Добра не будет, коммунистов, конечно, свергнут, но вместо них придут хулиганы и вспорют последнюю перину».

Як у ваду глядзела Алімпіяда Антонаўна! «Хуліганы» прыйшлі, успаролі і павыкідалі ўсе нашы палітычныя, грамадзянскія і прававыя «пярыны».

Часта дзіву даешся, наколькі кароткая і выбіральная памяць у беларусаў! Праўда з незалежных крыніц прапускаецца імі міма вушэй. А казённую хлусню з задавальненнем пераказваюць, смакуюць. Але мана, хто б яе ні распаўсюджваў — п’яныя бамжы, бабулькі на лавачках, СМІ або кіраўнікі — усё роўна застаецца амаральным учынкам.

Расійскі пісьменнік і філосаф А. Герцэн справядліва казаў: «Нельзя людей освободить в наружной жизни больше, чем они освобождены внутри». Пра гэта мною даўно напісаны верш «Недзе грыміць…»:

 

Недзе грыміць…

А ў знаёмых ваколіцах ціха.

Толькі варушацца цені

Адвагі выяў.

Воляй цяжарная

Столькі вякоў парадзіхай

Курчыцца ў схватках бясплодных

Айчына мая.

Понравился материал? Поблагодари редакцию на Патреоне (это безопасно) и поддержи подготовку таких материалов в будущем.

 

Я скептычна стаўлюся да сацыялагічных даследаванняў, бо беларусы знаходзяцца ў палоне хітрыкаў: думаюць — адно, выказваюць на публіку — другое, а робяць — трэцяе. Апошнім часам нашы людзі часта паказваюць неадэкватнасць: то перастраляюць сям’ю і самі пакончаць самагубствам, то ў сектанцкім дурмане залезуць у падземныя пячоры, то за мяжою пачнуць рабаваць банкі, займацца разбоем на дарогах, то пададуцца ў хакеры, то наогул стануць кілерамі.

Псіхічны стан запалоханых, затоеных па кутках беларусаў выяўляецца і пры правядзенні парламенцкіх выбараў. Кожны раз адміністратыўны гвалт вымятае іх з кватэрнага зацішку і гоніць на галасаванне за невядома каго.

Замежны друк піша, што аўдыторыя беларусаў у інтэрнэце складае больш за чатыры мільёны чалавек, і робіць з гэтага факта аптымістычныя высновы. Але ў многіх грамадзян якраз смеласці хапае толькі на тое, каб «паваяваць» за свае правы віртуальна.

Па ўсім свеце людзі смела і мужна змагаюцца за свабоду, за лепшае жыццё. У Мадрыдзе, Лісабоне, Рыме, Парыжы, Берліне на вуліцы выходзяць сотні тысяч і нават мільёны людзей, а ў нас «падаўляючая бальшыня» працягвае спаць на халяўнай дзяружцы. Над абсягамі Беларусі чуецца магутны храп.

Присоединяйтесь к нам в Фэйсбуке, Telegram или Одноклассниках, чтобы быть в курсе важнейших событий страны или обсудить тему, которая вас взволновала.