TOP

Культура

Во второй нашей беседе культовый галерист Марат ГЕЛЬМАН потихоньку начинает удивлять. Ведь мы привыкли, что культовые фигуры, которые можно наблюдать в российском медиапространстве десятилетиями, не очень-то изменяются. Разве что морщины новые появляются, вот и все…   

Калі вы з’яўляецеся сталым наведнікам мастацкай выставы “Арт-Мінск”, то ведаеце: наўрад ці яна можа чымсьці здзівіць. З году ў год нам дэманструюць традыцыйныя пейзажы, эксперыментальныя спробы, якія ў памкненні да дзёрзкасці застраюць на палове шляху, і фірмовыя нацюрморты Скарабагатай.

 Пацешныя фігуркі камунальшчыкаў, “кубізм” дарожных знакаў, яскравае неба над Мінскам і кіслотныя будынкі сталіцы – усё гэта ў работах Надзеі Леановіч, якія можна пабачыць на персанальнай выставе мастачкі ў кнігарні “Маркс”.

Не успел Валентин Акудович подвергнуть остракизму русских классиков за приверженность к имперской идеологии, как им тут же стало прилетать. В трех городах Украины больше нет памятников Пушкину. Нерукотворного тоже скоро не будет: грядет ревизия школьной программы по литературе.

Насуперак свайму знакамітаму мему “Мяне няма”, Валянцін Акудовіч у грамадскім дыскурсе доўгі час прысутнічаў досыць шчыльна, хай сабе і далікатна ды ненавязліва. Яго парадаксальныя фармулёўкі  і скептычныя каментарыі разрыхлялі мысленчую прастору, натхнялі на думкі ўласныя і правакавалі дыскусіі на “вечныя” для Беларусі тэмы. Прычым выказваўся ён не толькі на пляцоўках для вузкага кола, але і на старонках масавых выданняў. Нефармальны лідар некалькіх пакаленняў беларускіх інтэлектуалаў ніколі не вылучаўся снабізмам.   Аднак нечакана для ўсіх гэты мысляр нібы ўрэчаісніў сваю філасофскую метафару. Апошнім часам пра Акудовіча і сапраўды можна было казаць, што яго няма…

Нацыянальная катастрофа палягае не ў тым, што знешняя сіла вынішчала беларусаў. Трагедыя ў тым, што беларусы нішчылі адно аднога. У свеце, дзе справядлівасць – фантом, выжываюць не добрыя, а моцныя. Што агаломшвае закалыханых “новым рамантызмам” – наіўнай верай у глабальную дружбу, талерантнасць, у крохкі “цывілізацыйны слой”.

Хочаце ўведаць гісторыю экспедыцыі ўглыб палескай гісторыі? Ад страчаных палацаў і святынь да сведкаў сучасных падзей? Ад пахаванага ля Кажан-Гарадка Авідзія праз сенатара Скірмунта і сям’і Вейцманаў да цяперашніх палешукоў – вяндляроў, шукальнікаў затопленай флатыліі, вернікаў каталікоў, і пяцідзясятнікаў? Тады шукайце і чытайце...

Что формировало философию жизни молодого парня из Старых Василишек нынешнего Щучинского района? Как складывалось мировоззрение Чеся? Откуда крик и спазм его песни-гимна «Странен этот мир»? Полистаем вместе странички беларусской биографии Чеслава Юлиуша Выджицкого.

В недавних сетевых баталиях вокруг (недо)тизера (недо)сериала “Окрестина” радует все. Эмоциальный напор и вербальный гон. Странная любовь и внезапная злость. Засекреченный сценарий. Невнятность месиджа и запредельный пафос. Самолюбование и дворовая брань. Но больше всего – вырастающий из всего этого в полный рост (авто)портрет артиста эпохи кризиса жанра и глобальной ломки культурных конвенций.